Öğretmenler gününde bir ilkokul anısı

Posted On 24 / Kasım / 2006

Filed under Güncel, İzmit

Comments Dropped one response

(Sevgili ilkokul öğretmenim Habip Barut’un anısına) 

Zamanlardan bir eski zaman. Şimdi bir efsane olup olmadığı tartışılan “Aya ayak basıldı” yılları. Siyah önlüklü bir küçük kızım daha. Henüz ek derslik yapım zamanları gelmemiş okulların; yani önlerindeki bayrak direkleriyle ilkokul binaları hep dikdörtgen. Öğretmenimle tanıştığımız gün ilk derste açıkladı soyadıyla sorunu olduğunu. Soyadı Barut’tu gerçi ama bilgiyi sevgiyle öğretirdi. Okuyan, düşünen, öğrencilerinin de öyle olmasını bekleyen bir öğretmendi. İlkokulu bitirdiğim yaz taşındık o şehirden. Öğretmenim beni gittiğim yerde yalnız bırakmadı; mektuplar yazdı. İlk yıl yazdıklarında ortaokula kayıt olamayan bir sınıf arkadaşımla ilgili şu satırlar vardı:

“Bugün beni sınıf arkadaşın H. ziyaret etti. Ortaokula gidemeyecek. Dağıldı anlattıkça yoksulluğunu. Babası tekel işçisi, ciğeri çürük. O ağlayınca dayanamadım, ben de ağladım. Arkadaşlarınla onu elbirliğiyle okutmaya karar verdik…”

12 mart günleriydi. Bu öğrencisiyle ağlayan öğretmenin kaderi, ne yazık ki ondan sonra hep hapisler ve sürgünle gelen hastalıklar oldu. En sonunda kalbine yenik düştü.

Öğretmenin bir mum gibi eridikçe etrafını aydınlattığını söylerdi hep. Ben onun bir mum değil bir güneş olduğuna inanıyorum. Öğrencilerini yalnız aydınlatan değil aynı zamanda sevgiyle saran, her zaman ısıtan bir güneş. Galiba onun sırrı öğrencilerini çok sevmesiydi.

“Yazacaksın küçük kızım, yazacaksın tahtaya taşa; olmadı havaya.”

Böyle demiştin sevgili öğretmenim. Bu yüzden bu anıyı yazmak boynumun borcu. Nurlar içinde yat… Senin şahsında tüm öğretmenlere saygı, sevgi…

 

Reklamlar

One Response to “Öğretmenler gününde bir ilkokul anısı”

  1. Dost

    Ögle ögretmenler ögle talebeler yetistirdigi icin ufkumuzdaki Günes hic bir zaman batmiyacaktir.Ne mutlu ki bu günlerimizi biraz olsun aydinlatan isiklar var.”Anneannem de yanimizda bir gazinoya gitmistik.Bir ara kücük kardesim gencecik bir kizi göstererek bakin bu bizim yeni ögretmemiz diyerek hemen yanina kostu gazino o kadar dolu idi ki oturacak bos bir yer yoktu .Genc kiz biraz sasirmis mahcup bir yüzle masamiza gelerek selam verdi.75 yasindaki o kadin
    kendine has tavri ile hemen elinden tutup oturdugu sandelyeyi kendisine verdi.Hemen biz anneannemize yer verirken kaslarini catarak o seref bana ait diyerek ona yeni bir sandalye bulana kadar ayakta bekledi.
    Saygilarimla.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s